Meindert Burema

Schietpartij Alphen: ds. Meindert Burema blikt terug

We schrijven vandaag 9 april. Voor het grootste deel van Nederland waarschijnlijk een gang naar de nabijgelegen meubelboulevard. Hier in Alphen aan den Rijn zal het een dag zijn met een geheel ander karakter. One year after. Bij de nationale herdenking van het schietdrama sprak onze premier: “Heel Nederland staat achter jullie…” Tja, zo gaat dat tegenwoordig. Vooral niet teveel aandacht besteden aan de intense rauwheid van bepaalde gebeurtenissen. De neuzen allemaal dezelfde kant op en verder met het leven. We hebben tenslotte onze targets te halen. We moeten het gedogen nog onder de knie krijgen.

En daar, tijdens die herdenking, in de grote zaal van ons (te) prachtige theater Castellum in Alphen wisten we op dat moment ook wel beter natuurlijk. Dom zijn ze hier niet. Tien dagen na dato was ‘heel Nederland‘ al lang weer met zijn/haar eigen ding bezig. En zo hoort dat misschien ook. Je kunt niet al het lijden van de wereld op je nek torsen. Alphen had nu gewoon z’n eigen ding te doen. Zoals Apeldoorn dat destijds had. En Enschede. Volendam. Verwerken…

Stenen delen

Als kerk speelden wij op de dag van de ramp, en nadien, wel een bijzondere rol. Dat was in mijn beleving meer dan een toevalligheid. Wij, PKN-gemeente de Bronwijk én de parochie, hebben beide een eigen kerkzaal in ons kerkelijk centrum, trekken in tal van zaken in oecumenisch verband tezamen op en dat met veel spirituele vrolijkheid. Maar de ‘bouwers’ hadden zo’n veertig jaar geleden wel een heel visionaire inslag. Om je gebouw zo te verbinden met een winkelcentrum. We delen dezelfde stenen.

Kerk en wereld zijn in onze wijk Ridderveld niet zomaar los verkrijgbaar. Het is in de loop van de tijd een gebouw geworden met lage drempels. Wijkbewoners komen er om hun boeken te ruilen, voor een bingo van de wijkvereniging, keuring voor het rijbewijs en aanverwante zaken. En als gemeenten hebben we natuurlijk al die toko’s die avond aan avond vergaderen, zingen, vieren en wat dies meer zij.

Missionaire gemeente

Maar we stonden als gemeente wel opeens, met vele anderen, met onze laarzen in de modder. Hebben in onze missie staan dat we een missionaire gemeente willen zijn. En niet te vergeten natuurlijk: een herberg. En ook nog een keer ‘open’. We willen bijna te veel… Wél, dat hebben we geweten. Opeens was ons kerkelijk centrum ‘plaats delict’. Een protocol voor kerk en ramp stond bij onze plaatselijke Raad van Kerken al wel voorzichtig in de steigers, maar op dat moment stond er nog niets te boek. Dus we zijn die middag op 9 april maar gewoon aan het werk gegaan. Daarna met vele andere collega’s. Ons gezonde verstand gebruikend en voor een belangrijk deel afgaand op intuïtie.

In De Bron werden, na het laatste schot van de dader, velen opgevangen. Ooggetuigen en oorgetuigen. Winkelpersoneel.  Politiemensen namen de eerste verklaringen van getuigen op. Een aangeslagen verzameling van mensen en een smeltkroes van emoties. De meesten van hen waren volledig van de kaart. Getraumatiseerd. Wat je dan als pastor kunt doen? Luisteren en nog eens luisteren. Verhelderen en doorverwijzen naar mensen die er écht verstand van hebben. En bovenal: iets van rust proberen te creëren om met elkaar bizarre zaken op een rij te krijgen.

Omgaan met journaille

Herma (collega-predikant én echtgenote, red) en ik, moesten snel leren om vat te krijgen op de overweldigende media-aandacht. In de hectiek van die middag werden we door vele dingen overvallen. ‘Of ik om 16.00 uur maar even een telefonisch interview wilde doen voor het extra NOS-journaal’. Op zo’n moment doe je wat je hand vindt om te doen. Je naam verschijnt dan opeens in beeld en dat bepaalde de invulling van onze dagen tot aan de nationale herdenking, tien dagen later. Het kostte wel tijd om handigheid te ontwikkelen in het omgaan met het journaille. Dominees voor de microfoon. En in beeld. Grijp je kans dus! Waar God dan wel was geweest in dit hele drama?

We zaten samen in interviews met mensen, die een engeltje op hun schouder hadden gevoeld. Tja, dan moet de Eeuwige na afloop van dit drama wel een zestal engeltjes op non-actief hebben gezet. Wegens plichtsverzuim. Einde van een gevleugelde carrière… En of ik even voor de camera met mijn lief wilde bidden voor een mooi spiritueel shot. Nee dus. Het was niet ‘u vraagt en wij draaien’.

Laat de angst het niet winnen

Het was leven in een roes. Voortdurend snel schakelen. Anderhalve week lang. Soms even de druk mogen ontvluchten voor een tv-opname in het mediapark in Hilversum. Ontdekken dat een visagist daar voor een mannenkop amper vijf minuten nodig heeft en voor de vrouwelijke evenknie van mijn lief meer dan twintig minuten uittrekt. Het geeft te denken. Hoe triviaal dat ook moge zijn op zo’n moment. En dan vreemde vragen op je bordje krijgen: “Kunt u straks nog wel Pasen vieren?” Alsof we in andere jaren een beetje hebben zitten navelstaren met elkaar. Het kyrie klinkt immers elke zondag… En nu was Alphen aan de beurt. De ramp gaf een bijzondere dimensie aan zowel de Stille Week als de vieringen op Paasmorgen. God zij dank!

Opnieuw: one year after, veel media-aandacht. Kennelijk hebben we een bepaalde toon weten te raken. Maar we hebben bijgeleerd. Bepalen nu veel sterker de thema’s die we met Nederland mediabreed willen delen. Hoe missionair wil je het hebben…? Hannah, één van onze zwaar getroffen gemeenteleden, sprak twee dagen na het drama in het VUmc: ‘Laat de angst het niet winnen‘. In die woorden hebben we de roep van de Eeuwige ervaren. En zij had het recht om dat bij ons allen neer te leggen!

Opeens was hij in bijna ieder TV-programma dat zich met actualiteiten bezighoudt te zien: dominee Meindert Burema is voorganger van de kerk die grenst aan het winkelcentrum Ridderhof in Alphen aan den Rijn waar een jonge man precies een jaar geleden om zich heen schoot, en zes mensen doodde. Er werd veel gevraagd van de pastors van de aanpalende kerk. Vandaag herdenkt Alphen de gebeurtenissen. Op Staat Geschreven blikt Burema terug op de impact die het drama had op zijn leven en zijn gemeente.

Reacties

  1. Ans Broersma zegt

    Uit het diepst van mijn hart wens ik u Gods zegen toe bij uw werk onder de nabestaanden. Ik bid voor u.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>