"Gij zult niet zuur, grof of onbescheiden twitteren" Zo luidde de kop op DePers.nl om de beroepscode voor predikanten op social media van Social Missie samen te vatten. Een Tweet van Martijn Horsman, predikant van Stroom Amsterdam, neemt het dagblad als voorbeeld van hoe het niet moet. Lees hier de reactie van Martijn.
Ik ben dominee. Niet eens officieel, maar zo noemen ze mij. ‘Predikant’ ook wel. Of ‘voorganger’, een beetje afhankelijk van de specifieke christelijke traditie waar men bekend mee is. En ik heb vroeger geleerd dat dat een ambt is. En dat de bekleding van een ambt grote verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Dus als Ajax dan door gekonkel op de Balkan uit het belangrijkste Europese bekertoernooi vliegt, zeg je niet: ‘kut!’ Dat past niet. Het ‘ambt’ heeft ook consequenties voor de omgang met sociale media. Ook daar heb je verantwoordelijkheden. En dus twitter je na twee onterecht afgekeurde doelpunten niet:
Twitter is een openbaar medium, toch? Mooi: KUT! #ajarea
— Martijn Horsman (@MTHorsman) December 7, 2011
Beroepscode @SocialMissie
Maar dat is precies wat ik wel gedaan heb. En dit citaat kwam terecht in het gratis dagblad De Pers in een artikel over de manier waarop christelijke voorgangers omgaan met sociale media. De website Social Missie, die naar eigen zeggen voorgangers coacht bij social media, heeft namelijk het initiatief genomen tot een Handreiking Beroepscode Sociale Media voor ambtsdragers (pdf).
Zo’n beroepscode is natuurlijk op zich een goed initiatief, al is het alleen maar om christelijke voorgangers überhaupt te laten nadenken over sociale media. De handreiking heeft dan ook een aantal goede adviezen en vragen: Denk na over de impact van uw aanwezigheid. Welk gevolg heeft het delen van schadelijke, ergerlijke of negatieve informatie? Wat is het doel van uw aanwezigheid op sociale media en waar blijkt dit uit? Over deze drie punten heb ik zelf tamelijk uitvoerig nagedacht. En ik leg mezelf redelijk strakke regels op als het gaat om het gebruik van sociale media. Ongefundeerde kritiek probeer ik te vermijden. Persoonlijke of collectieve beledigingen zijn uit den boze, al helemaal uit naam van God of geloofsgemeenschap.
Stroom mensen
Maar ik uit soms onverbloemd mijn frustratie over sportief onrecht. En het zou van onevenwichtigheid getuigen om altijd maar alles ongefilterd te zeggen, maar ik weiger de afgevlakte, lievige, karakterloze karikatuur van een dominee te worden die te allen tijde zijn primaire reacties de kop in drukt. Ik weiger het type te worden, dat door de filosoof Nietzsche zo treffend is beschreven: ‘… vol wrok richting zijn eigen levensdrang, vol wantrouwen tegen alles wat sterk en gelukkig is, kortom: een christen (lees: dominee).’ Als dat de consequenties zijn van ‘het liefdegebod’, dan bedank ik vriendelijk voor het ambt.
Maar voor mij speelt er meer. En dat zijn ‘mijn mensen’. Ik bedoel: de mensen binnen Stroom Amsterdam voor wie ik de voorganger en soms geestelijk raadsman ben. De talloze Amsterdammers die zich ergens op het grijze en immer schuivende grensgebied bevinden tussen wat ‘christelijk’ en ‘seculier’ heet. Mensen die helemaal niet meer begrijpen wat een kerkelijk ‘ambt’ in vredesnaam zou mogen betekenen. Het laatste waar zij wakker van zullen liggen, is hoe welvoeglijk mijn taalgebruik is.
Authentiek
Voor hen is het veel belangrijker of de persoon tegenover hen ook echt degene is, die hij lijkt te zijn. Als ze al bereid zijn iets van een predikant te accepteren, dan van iemand die ze kennen en herkennen. De angst voor hypocriete of van de werkelijkheid vervreemde geestelijken zit diep. Móet je dan dit soort dingen tweeten? Niets hoeft, maar dit is wie ik ben. Een gefrustreerde fan van Ajax én predikant.
Alles is geoorloofd, zegt de bijbel. Dat niet alles nuttig is, staat er ook, maar dat moet je in principe zelf invullen. Ook in mijn pleeggezin rollen deze woorden makkelijk uit de mond. Dat ik me er wel eens aan erger, zegt meer over mij en mijn opvoeding, dacht ik.
Als zijn mensen zich er niet aan ergeren, wie ben ik dan om dat wel te doen?
Doordacht verhaal, dominees zijn net gewone mensen en dat hoort ook zo. journaliste heeft haar punt gemaakt over jouw rug heen, tja, nauwelijks de moeite van een reactie waard lijkt mij. Toch blijft er een spanning tussen persoon zijn-authentiek zijn en dominee zijn, waarmee iedere dominee als hij/zij daarnaast ook mens is zo nu en dan wordt geconfronteerd. Ontspannen mee omgaan lijkt mij!
‘Persoonlijke of collectieve beledigingen zijn uit den boze.’ Als vrouw voel ik mij beledigd als iemand uit frustratie ‘kut’ roept of schrijft. Het is volgens mij dan ook niet de vraag of een dóminee dat wel of niet op twitter mag schrijven. De hele samenleving zou het gebruik van dit soort woorden uit moeten bannen. Ik zeg tegen mijn 12-jarige zoon: ‘Als je respect voor vrouwen hebt, dan zeg je geen kut. Punt.’ Maar wat de dominees als aparte groep betreft: Ik ben de eerste om toe te geven dat je een gewoon mens bent. Maar hoe kun je nu aan de ene kant de zusters uit de gemeente respectvol tegemoet treden en aan de andere kant hun meest intieme lichaamsdeel te grabbel gooien als je ergens de balen van hebt? (Als het nou nog een lichaamsdeel van jezelf betrof…)
Eens met Marianne.
Grappig hoe deze discussie zich ontvouwd. In de beroepscode staat namelijk nergens dat je iemand niet mag beledigen. Wel de vraag waarom je het zou doen en de vraag naar reflectie bij jezelf. En Martijn laat met bovenstaand stuk dat hij over zijn houding heeft nagedacht.
Vraag ik me wel af of hij dezelfde woorden tijdens een samenkomst zou laten horen ;-)
Dat hij Kwalitatief Uitermate Teleurstellend was over de wedstrijd van Ajax kan ik me wel ergens begrijpen, en vraag me af, als hij er puntjes er tussen had gezet het minder erg zou zijn. Want ja, we zien het woord wel als een lichaamsdeel. Ja, en misschien is het wel een LUL, bedoel ik niet het geslachtsdeel, maar een heilige van Engelse afkomst die in Duitsland predikte. Of moet ik me zoals @marianne schreef; Als “man”voel ik mij beledigd als iemand uit frustratie ‘lul’ roept of schrijft. pfffff
bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Lul(heilige)
Ik kan overal wel een mening over hebben, maar dit keer onthoud ik mij van ieder commentaar.
I know I know….: het is ongebruikelijk aan het worden om de bijbel in zo’n geval te raadplegen (en laat staan dan vervolgens letterlijk te nemen!) ….maar je kunt nooit weten waar het goed voor is:…Ik meen ergens gelezen te hebben dat ‘zelfbeheersing’ een vrucht van God’s Geest is en dat “er bij u geen sprake mag (…) zijn van -o.a.- vuile taal’ ?….(zelfs -niet- bij predikanten/dominees/voorgangers?
Misschien is het goed om minder bezorgd te zijn over de mogelijkheid dat ‘men’ je ziet als ‘van de werkelijkheid vervreemde geestelijke’ en dat ‘authentiek (christen) zijn ‘ niet betekent: “geen onderscheid zien/horen”…
Vriendelijk verzoek: Gooi bij frustatie a.u.b. met eigen vleeswaren, dus vrouwen: Je mag in zo`n geval kut zeggen. Mannen, bij frustatie is lul eventueel bruikbaar.