Uitkleden. Ik ga slapen. Een sok. Mijn overhemd. Andere sok. Broek en tegelijkertijd mijn t-shirt. Zo, ik kan gaan slapen. De volgende dag besluit ik de afwas te gaan doen. De kopjes. Rekje vol. Even achter mijn PC een mailtje sturen en ondertussen nog even een woord leggen voor het scrabblespelletje Wordfeud op mijn telefoon. Terug naar de afwas. De kopjes afdrogen en wat borden afwassen. De was uit de wasmachine halen. De helft ophangen en terug naar de afwas.
Zo doe ik dat. Sterker nog: zo doe ik alles. Het is een welbekende en o zo ware uitspraak: the way you do anything, is the way you do everything. Zoals ik de afwas doe, zo doe ik alles. Hierboven staan de basale, alledaagse dingen. Niet zo schokkend. Multitasken noem ik het. Toch zou ik wel eens willen dat ik was als de studenten die een hele avond met één ding bezig kunnen zijn. Lekker lezen en schrijven, zonder afgeleid te worden.
Strand en sudoku
Misschien is het de tijd. Multitasken hoort er nu eenmaal bij. Tieners hebben het in nog sterkere mate. Onrust. Altijd bezig, altijd in contact en nergens écht heel goed in kunnen worden omdat je steeds met alles tegelijk bezig bent. Voordat ik me op één ding kan concentreren heb ik een helder doel nodig en een andere omgeving dan mijn huis. Op het strand kan ik een boek lezen. Thuis niet. Hoewel ik ook op het strand vaak een boek afwissel met sudoku en dutjes.
Deze week ben ik een preek aan het schrijven. Een heilige onderneming zou je denken. Ik kan mij zo voorstellen dat de kerkgangers denken dat ik uren achterelkaar in contact ben met God, de Bijbeltekst herlees en herlees om vervolgens de preek in twintig minuten op papier te zetten. Nou, dat is dus niet zo. Ik schrijf dit blog, heb mijn Plan van Aanpak voor het afstuderen open staan en het Worddocument met de preek. Is dit fout? Ik denk het niet. Zou het beter zijn als ik me op één ding kon focussen? Voor het resultaat niet, voor mezelf wel.
Rust
Hoe leer ik het af om met tien dingen tegelijk bezig te zijn en hoe leer ik het mij aan om één ding tegelijkertijd te doen? Dat moet ik gewoon doén! Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Voornemens om de internetstekker er eens uit te trekken zijn er, maar dat is nog nooit gelukt. Moet ik blijven verlangen naar de methodes van een ander, of moet ik accepteren dat ik zo ben? Zo lukt het ook wel namelijk… *Zucht* dat is er uit. En nu ga ik verder met de preek voor zondag.
kom zoals je bent! volgens mij is dat de vorm om werkelijk te ontmoeten. ontmoeten kun je niet forceren in een andere outfit. wat ik wil zeggen is dat wanneer we leren gewoon onszelf te zijn we ook leren de ander te accepteren zoals hij is. dit wil niet zeggen dat we niet iets moetn doen aan onze hoduing, onze manieren van werken, onze onverschiligheid, grenzeloosheid, maar dat dit leerpunten zijn die we meenemen ons hle leven door. ik geloof in wezen dat het niet zozeer gaat om het voldoen aan wat mensen vanons verlangen of verwachten , maar dat we waarachtig voor God kunnen staan zoals we zijn gerein igd door Jezus bloed. ben beneiuwd naar de reacties. ;-)