“Kwar` tier – ma – ker: iemand die belast is met de voorbereiding, de organisatie van iets geheel nieuws; voorloper, wegbereider.” Ze woont en werkt in Amsterdam als kwartiermaker voor de PKN. Ze schrijft prachtige blogs en, zoals ze zelf zegt: “Onderzoekt, schrijft over, werkt met: de relatie tussen mensen, de kerk en de stad.” Over wie hebben we het dan? Juist, Inger van Nes. Vandaag haar eerste maandelijkse bijdrage voor Staat Geschreven, toepasselijk getiteld: De eerste keer.
De eerste keer
… dat ik een evangelische jongen ontmoette, was bij een gothic metal concert.
‘Ik voel me aangetrokken tot de niet-christelijke teksten en harde muziek’, zei hij,
‘maar ben ook bang dat satan hier en in mij werkt.’
Ik keek hem aan met grote ogen, wist niet wat ik hoorde. En lachte hem uit.
… dat ik een orthodoxe jongen ontmoette, was tijdens een college Oude Testament.
Ik vroeg aan de jongen in de ruitjesblouse of hij mee ging naar de kroegentocht.
Hij keek me één tel aan, van boven naar beneden. Keek naar de man in pak naast hem.
Ze zwegen, barsten in lachten uit. En vervolgden hun gesprek.
Wij ontmoetten elkaar weer
… bij een praiseavond in zijn school. ‘Kijk’, vertelde hij vol trots, ‘we moeten al uitbreiden!’
‘Er zijn hier mensen met een zwarte en een witte ziel in de zaal’, zo klonk het vanaf het podium.
Ik keek en zag de blanke mensen om me heen. Flirtend, dansend. Zo vrolijk, zo mooi.
Ik voelde me verloren in hun feest en dacht: die zwarte ziel, dat zal ik wel zijn.
… vier jaar later bij onze studie theologie. ‘Ik schrijf mijn scriptie’, zo begon hij,
‘over de mogelijkheden van homoseksuele vriendschappen binnen onze kerk en leer.
Het kan zijn dat het niet mogelijk is – en daar leg ik me dan ook bij neer.’
Ik stond versteld – en bewonderde zijn moed tot onderzoek.
Inmiddels
… werk ik samen met post-evangelischen en noem-ze-maar-op gereformeerden.
Weet ik vaak niet wie van waar komt en wat ons van elkaar scheidt.
Verfrist hun uitgesprokenheid me – en het zoekend zeker kunnen staan.
Zie ik in de stad hun kleur en energie, waarbij mijn traditionele kerk moe afsteekt.
… bevinden we ons in een tijd, waarin we durven geloven zonder zeker te weten.
Is er steeds minder noodzaak, om elkaar met een hoofdletter W om de oren te slaan.
Hoeven we het niet eens te zijn, om samen te kunnen lachen.
En laat ik me door deze jongens kritisch bevragen, waar mijn kerk me liet gaan…
Via: Inger van Nes
Inger,
Dit ben jij ten voeten uit..
Prachtig
Paul
wat een prachttekst, Inger! blij met jou te kunnen werken!
Pingback: De eerste keer « Inger van Nes
Ken je niet maar je moet een mooi “mensenmens” zijn.
Mag van mij wel wat minder zweverig op de vroege maandagmorgen ;)
O ja, wil er ook nog even op wijzen dat de generalisatie van ‘gothic metal’ de lading niet dekt. Er is gelukkig ook gothic metal (en de vele andere metalvarianten) met ‘wel-christelijke teksten’.
Gothic metal? Luister eens naar HB uit Finland (was 2 maal op Xnoizz); of Saviour Machine!
Tegenwoordig volg ik de (al dan niet christelijke) Gothic Metal scene niet meer zo, sorry ;-)
Ik weet overigens wel dat goede en expliciet christelijke bands bestaan hoor. Maar het specifieke concert waar ik over schrijf en waar ik voor het eerst een evangelische jongen ontmoette, was absoluut niet christelijk qua bands en setting. En het punt dat ik wilde maken was dat hij daar een grote spanning ervoer met zijn geloof, waar ik me toen (tien jaar geleden) niets bij voor kon stellen.