1 Eens 
4 Oneens
‘De kerk’ heeft het aan zichzelf te danken dat bekering een negatieve connotatie heeft gekregen, zei de protestantse hoogleraar Nico den Bok afgelopen week in het Nederlands Dagblad. Zijn pinkstercollega Cees van der Laan signaleerde dat veel pinkstergelovigen van de tweede en derde generatie bekering eerder als een proces dan als een kantelmoment zien. Moeten we erkennen dat een radicale bekering niet bestaat, en veel bij het oude blijft als iemand een nieuwe religieuze overtuiging aanneemt?
Erik Eens
Jaap Oneens
Absoluut niet mee eens. De afgelopen periode heb ik voor een project studie gedaan naar diverse opwekkingen, zoals de First en Second Great Awakening, de Opwekking van Wales en daar zie je keer op keer dat er wel degelijk sprake is van diepgaande bekering bij heel veel mensen.
Dit heeft niets met PKN of pinksteren te maken, maar alles met een krachtige werking van Gods Geest in de mensen die tot zondebesef komen. Gods Geest overtuigt van zonde, gerechtigheid en oordeel. Dus gewoon de belofte van Jezus uit Johannes 16:8 in praktijk.
Dit is wel een heel vage:
Want wat bedoel je precies met ‘veel’? Gaat het om het innerlijk of het uiterlijk? Innerlijk ben ik bij mijn bekering wel radicaal veranderd, maar ik ben niet opeens blond geworden ofzo.
Echte radicale bekering bestaat wel degelijk en dit is ook de enige vorm van bekering die Bijbels gezien tot redding leidt. Het probleem is dat wij mensen dit niet graag willen geloven. We horen graag dat het geloof voldoende is en denken dan dat geloven in het bestaan van Jezus voldoende is. Maar het geloof in Jezus dat nodig is, dat is een volledig vertrouwen op Jezus. En wanneer je volledig vertrouwd op Jezus, dan is dit onlosmakelijk verbonden met een radicale bekering. Afkeer van de zonde en volledige overgave aan God.
Het verschil heb ik in mijn leven ervaren. Er was een tijd dat ik in het bestaan van Jezus ging geloven en dat ik enthousiast over Hem was. Ik wilde veel van Hem leren en ook wel op Hem lijken. Maar ik wilde wel zelf de controle houden. God kon dan ook niet veel met me doen. Pas toen er in mijn leven een moment was dat ik mijzelf werkelijk volledig aan Hem kon overgeven, kon Hij ook werkelijk verandering bij mij bewerkstelligen.
In de prediking zou veel meer de nadruk gelegd moeten worden op het belang van radicale bekering en volledige overgave aan Jezus. Want alleen dan worden er werkelijk mensen gered.
ALS JE BEVANEGEN WORDT DOOR DE HEILIGE GEEST SPREEK UIT EIGEN ERVARING DAN GAAT DE BEKERING VURIG EN ZO I OOK HEEL INTENS.
BEKERING DOOR MENSSEN DAAR GELOOF IK NIET IN MAAR WEL DE BEKERING DOOR DE HEILIGE GEEST/GOD.