Waar gaan we heen als we sterven? Erik hoopt op te staan, of eigenlijk te blijven leven, in de herinnering van zijn geliefden. Voor Jaap is die gedachte onacceptabel. Hij hoopt op een fysiek leven na de dood. Paulus schreef in de brief aan de Filippenzen dat hij hoopt ook zelf uit de dood op te staan. Waar had hij het over? Dat zullen we misschien nooit zeker weten. Wij geven onze visie op het hiernamaals.
Filippenzen 3:9-11 “En één met hem zijn – niet door mijn eigen rechtvaardigheid omdat ik de wet naleef, maar door die van God, de rechtvaardigheid die er is door het geloof in Christus. Ik wil Christus kennen en de kracht van zijn opstanding ervaren, ik wil delen in zijn lijden en aan hem gelijk worden in zijn dood, in de hoop misschien ook zelf uit de dood op te staan.”
9Andere dimensie
Wat gebeurt er met me als ik dood ga? Tweeduizend jaar christendom heeft een beeld opgeleverd van een soort geestelijke wereld, waar de ziel voortleeft. Als je eerlijk naar de Bijbel kijkt, lees je wat anders. De eerste christenen geloofden niet in een realiteit in een andere dimensie, maar in een fysieke opstanding op aarde. Opeens gaat een lijk weer leven, op die manier.
Dat Paulus dat ook geloofde, blijkt in de passage van vandaag meer dan duidelijk. Hij deelt in het lijden van Christus, en ook het deel hebben aan Zijn dood is onafwendbaar. Van Jezus werd gezegd dat hij na drie dagen weer levend werd, dus een fysiek lichaam kreeg. Zijn lichaam leefde weer. Paulus verwacht dat ook voor zichzelf, in een leven na dit leven, dat zich gewoon op deze aarde afspeelt.
Misschien
Ja, maar Paulus zegt toch dat hij ‘misschien’ op zal staan? Streep dat woordje ‘misschien’ maar door. Ik vind het een opmerkelijke vertaling van de Griekse grondtekst. In andere vertalingen vind je de onzekerheid ook niet op deze manier terug. Er zit een zekere voorwaardelijkheid in de door Paulus gebruikte woorden, maar ik zou zelf niet voor ‘misschien’ kiezen.
Paulus neemt als christen als het ware deel aan Christus, en daar kan ik best in meegaan. Zoals de dood van Christus echt was, en zijn opstanding symbolisch, verwacht ik ook dat mijn dood echt zal zijn, maar hoop ik nog even symbolisch voort te leven in de herinnering van mijn geliefden. Zo ga ik de weg die Jezus voorgegaan is.
26Wc-papier
Deze Bijbeltekst stond al ingepland, voordat wij beiden waren begonnen met het lezen van het nieuwste boek van Klaas Hendrikse. Heb je de review gelezen, dan weet je waar ik over viel: het leven na de dood. Als God en Jezus 'bedacht' zijn, wat houd je dan nog van de Bijbel over? Dan kun je hele hoofdstukken gebruiken als wc-papier, of als steuntje in de rug in goede en in slechte tijden. That's it.
Voor mij is de hemel eigenlijk altijd dé drijfveer geweest van mijn geloof. Zonder hemel of in ieder geval leven na de dood, wordt mijn leven redelijk zinloos. Als vandaag het bewijs geleverd zou worden - hoewel onmogelijk - van het niet-bestaan van een hiernamaals, dan zou ik zo snel mogelijk, zo rijk mogelijk willen worden. Al dat geld zou ik dan gebruiken om met mijn geliefden samen te kunnen zijn tot mijn dood.
Hoger doel
Maar ik kan en wil het niet geloven dat alles met dit leven gezegd is. Zelfs de filosoof Plato (ca. 427 - 347 v. Chr.) geloofde in de onsterfelijkheid van de ziel. Soms hoor je verhalen van jonge kinderen die praten over 'vroeger in de hemel', alsof ze er ooit geweest waren. Of van kinderen die engelen zien. Plato beweerde dat wij in dit leven slechts hoeven te herinneren hoe het er daar was!
En dan heb je de verhalen van oude, hele oude mensen, die de dood in de ogen kijken. Zij zien de dood niet, zij zien licht. Een diep verlangen om naar dat licht toe te gaan. Waar God is weet ik niet. Dat Hij aan het begin en het einde van ons leven staat, dat geloof ik. Dan kan ik samen met Paulus zeggen: ik hoop ook zelf uit de dood op te staan, en hoop daar God te ontmoeten.
Ik zou graag op het artikel reageren maar ik zie de naam Klaas Hendrikse staan, nou dan haak ik af, dan schift mijn scheutje room in de koffie. Prettige dag allemaal, hij zou nog prettiger zijn zonder de naam van die antichrist uit Zeeland die zich voor de gein dominee noemt…Een duivel in schaapskleren!! Wees gewaarschuwd.
Dit is wel een van de lastigste vragen ooit gesteld: Waar gaan we heen als we dood zijn. Er is nog nooit iemand terug gekomen om te vertellen wat er gebeurd, op Jezus zelf na dan.
Naar mijn idee is de hele lijn van de Bijbel samen te vatten in de symbiose tussen God en mens. God zoekt de mens, de mens zoekt God. Soms gaat dit goed, soms worden er fouten gemaakt. De hele Bjbel is daarin actie/reactie.
God schept de wereld -> De mens leeft in vrede.
De mens zondigt – > God oordeelt
De mens komt via Jezus in het reine -> God vergeeft.
De relatie tussen mens en God is er van alle tijden een geweest waarin het ultieme streven is om samen te zijn. Dat zit ingebakken in onze aard. Ik geloof dan ook volmondig dat na mijn dood ik bij God zal zijn. Heb ik een lichaam in de hemel? Ben ik een geest? Ga ik op in het goddelijke? Geen flauw idee. Wat ik wel weet is dat God mij met al mijn karaktereigenschappen heeft gemaakt. Die zullen m.i. na de dood niet zomaar verdwenen zijn.
@ Peter: mattheus 7:1, 2
@Erik:
Alleen jammer dat deze stelling bepaald niet door de feiten onderbouwd wordt. Waar is Zijn Lichaam dan gebleven? En de getuigen van het lege graf, met wie spraken de Emmausgangers? Je moet wel erg veel fantasie hebben om zo’n stelling serieus neer te durven zetten!
Wat een leegte, wat een ellende. Nadat je geliefden overleden zijn is er dus niemand meer die zich jou herinnert. Wat een schril contrast met de rijke Bijbelse belofte van een eeuwig leven! Want ook dat gaat bij jou dus naar het kleine kamertje!
Dat dacht ik toch niet! Jezus is al 2000 jaar overleden (give or take) en leeft in de herinnering van miljarden nog steeds voort. Hele, hele, hele, hele, hele, hele, hele, hele, hele kleine kans dat jou ook gaat lukken. Dit is een weg die wij niet eens opkomen! Net zoals 99,99% der mensheid overigens.
Met Erik ben ik het eens over de kwestie ‘hemel’:
de Bijbelschrijvers waren op een nieuwe aarde gericht,
in een nieuw lichaam; geen onsterfelijke ziel met vleugeltjes.
Wat hoop betreft sluit ik me 100% bij Jaap aan.
Ik ben het met Erik eens afgezien van dat ik de opstanding niet slechts als symbolisch zie maar ook fysiek (en dan als verheerlijkt lichaam). Mijn hoop ligt vooral bij dat de hemel op de aarde neerdaalt (zie met name Openbaring 21 en 22) en hiermee samenhangend de opstanding der doden. Deze hoop vind ik in de bijbel terug, terwijl de hoop op de hemel maar een beperkte plaats inneemt.
Dag Jaap,
‘Zonder hemel is mijn leven zinloos’, schrijf je. Het is de belofte van de hemel die jou doet geloven in de God van de Bijbel. Dank voor die eerlijkheid. Maar laat mij ook eens een eerlijke vraag stellen: wat is er dan in dat hemelse leven waar je naar verlangt? Wat maakt de hemel zo’n paradijs? Sta daar eens een paar minuten bij stil.
John Piper stelde eens de confronterende vraag: zou je in de hemel willen zijn als God daar niet was? Eigenlijk een hele radicale vraag! Wat maakt de hemel nu eigenlijk ‘de hemel’? Met andere woorden: wat is ons grootste verlangen?
Paulus hoopte God Zelf te aanschouwen. God Zelf was zijn grootste verlangen. Geldt dat ook voor jou, Jaap? Voor ons?
Als ik op die laatste vraag mag antwoorden: soms. Te vaak vergeet ik de schoonheid van God. Het zijn slechts momenten waarop je onuitsprekelijk verlangt vereenigd te worden met de Schepper. Maar vaker verlang ik naar een nieuwe aflevering van 24 met Jack Bauer.
Toch, die momenten waarop ik iets van Gods schoonheid mag zien, zijn bijzonder kostbaar. Maar of het mij meer doet verlangen naar de hemel? Nee. Want juist op die momenten weet ik: de hemel is al hier op aarde. Althans, een stukje daarvan. God is overal. Voor wie Hem zien wil. En wat ik zie is voor mij genoeg. Om te kunnen genieten van Wie Hij is en om geduldig te wachten tot Hij mij in de armen zal sluiten.
God Zelf is de hemel.
Mijn keus staat er weer eens niet bij, heb toch maar op Jaap gestemd.
Eric, als Jezus niet werkelijk lichamelijk opgestaan is, dan is ons geloof hol, zonder inhoed, dan zijn we armzalige mensen.
Jaap: zijn we niet ook armzalig als we onze hoop eigenlijk alleen op het “hiernamaals” richten? “Stil maar wacht maar”? Zelfs als zou er na mijn dood (of als Jezus terugkomt) niets zijn, dan zou ik nog niet zijn intense vrede, vreugde door de Geest, intense intimiteit met hem willen missen. Dan moet je wel een relatie met Hem hebben en dagelijks onderhouden. Maar waar staat in Gods woord dat we”naar de hemel gaan”? Ik lees dat Jezus ons op de jongste dag zal opwekken/ dat Hij terugkomt om het nieuwe Jeruzalem te laten neerdalen. De hemel binnengaan is vaak: de hemelse gewesten ingaan, om te strijden.
Er wordt door een schrijver gezegd dat Klaas Hendrikse een duivel in schaapskleren is.
Nee. figuren als Jan Zijlstra zijn dat. Ik heb hem bezig gezien,in Oude-Tonge, Na de eerste = genezing= , zei ik tegen een dorpspredikant die daar [toevallig] in de buurt was. Ik ga weg voordat ik hem op z’n bek sla. Het christendom is vergeven van lieden, die spreken over god , maar bedoelen geld. Hendrikse is eerlijk, maar ca: 14 % van de pkn predikanten geloofd niet in een god. Van de orthodoxe zijn geen gegevens bekend. Hendrikse geeft een menselijke weergave van hoe men met elkaar om moet gaan.
En een eeuwig leven? dit is een misdadig sprookje.
Liefs van Gerrit.
Als je hier geboren wordt sterf je ‘daar’, als je hier sterft beleef je ‘daar’ de wedergeboorte.
Sommige oude culturen vieren de dood en rouwen bij de geboorte.
Zo blij hoef je immers ook niet zijn met je tijdelijke verblijf op deze planeet, maar het is wel leerzaam hier.
De dood is niets om je druk over te maken, schijnt niet de eerste keer te zijn dat je het meemaakt en moet het mooiste zijn wat er is…
Je bent ook in je lichaam terecht gekomen, er weer uitgaan zal vast niet veel anders verlopen dan toen je erin kwam.
Als mijn tijd erop zit sterf ik met een gerust hart, het overkomt je toch vanzelf wel een keertje.